Brussels Marathon 2009


Brussels Marathon voor de 2de keer gelopen maar dit keer ter ondersteuning van de “Fabry Support Group”, een organisatie die de mensen steunt die lijden aan de zeldzame genetische afwijking van “Fabry”. Het bedrijf Shire heeft dit event opgezet als try-out om te zien of zulk een sportief sponsoring event werkt. Van de 23 lopers die ze gerecruteerd hadden waren er maar een paar die de marathon al gelopen hadden. Voor de anderen was het dus de eerste keer. Uiteindelijk hebben er 12 de marathon gelopen. De secretaris van onze loopclub, Helga, heeft ook haar debuut gemaakt en ze heeft dat dan ook met brio gedaan. Shire is zeker tevreden en is alvast aan’t plannen voor een volgend event. Of het een marathon gaat zijn en waar is nog niet uitgemaakt maar het zal zeker iets sportiefs worden.

Training met meer downs dan ups. In augustus 2 a 3 weken out door een infectie in de maag en verderop het verteringskanaal. En daar valt echt niet mee te lopen. Half september plots veel last van gewrichtspijnen in heupen en knieën. Bleek dat ik er toch in geslaagd was om veel te veel kilometers op dezelfde schoenen te lopen. Even nagerekend hadden ze bijna 1.400 km op de teller staan. 800 à 900 km is echt wel de limiet. Bij de aankoop van mijn 9de paar “Brooks Beasts” toch nog eens gevraagd of de podoloog iets aan het probleem “blauwe nagels” kon doen. Na wat geëxperimenteer met extra laagjes zool op de juiste plaats en een paar tempoloopjes… ontstoken blijnen rondomrond de grote tenen. En dat was goed 10 dagen voor de marathon. Snel een afspraak bij de voetendokter, antibioticazalf en verbandjes om het zaakje op te lossen. 2 dagen daarna een duurloop van 32 km om te zien of de voeten standhielden, en deze keer terug met de standaardzolen. Het ging, het was oke, maar iedereen verklaarde me gek om 1 week voor de marathon nog zo ver te lopen. Tja, ik heb het wat moeilijk met schema’s volgen. Er zit wel een grond van waarheid in maar het is geen exacte wetenschap hé, toch zeker niet als je niet op de voet gevolgd wordt met een constante bijsturing. De eerste marathon heb ik wel een schema gevolgd, samen met Katrien, en dat was zeker een goede houvast, maar daarna kon ik het niet meer opbrengen om er een op te stellen, laat staan te volgen. Dus ook voor deze zorgde ik dat ik gewoon genoeg kilometers in de benen had, maar hoe of wat, dat besliste ik meestal als ik al in mijn sloefen stond, of zelfs onderweg. Die laatste duurloop had ik waarschijnlijk beter gelaten, maar mentaal was dat wél nodig, ik was er niet meer gerust in met al dat blessureleed.

De man met de hamer, die willen we nooit meer tegenkomen! Bij duurlopen is de kunst traag te lopen, traag maar lang, zo verbrand je vet en wordt je lichaam het wat gewoon om die schier onuitputtelijke bron aan te boren ipv de gemakkelijke koolhydraten te verbranden, en dat kan je dus echt wel lang volhouden. Maar ja, als je dan een marathon loopt, dan is dat niet echt een trage duurloop meer, je zit hoog in de toeren en het is ver, erg ver. Het zijn op dat moment echt wel de koolhydraten die je bij moet hebben. Vorig jaar, Eindhoven… samen met mijn trouwe loopmaat Katrien. We gingen samen finishen voor onze 2de marathon, dat was het idee, nou ja, tot aan km 30 althans. Mijn koolhydraten volledig op, hartslag pijlsnel de hoogte in en de snelheid duikt de andere richting uit. Een fysisch zéér pijnlijke ervaring waar ik het nog steeds lastig mee heb. Ik zag Katrien huppelend wegzoeven met haar immer gevulde koolhydraatdepos. Waar steekt ze ze? De laatste 12 km heb ik toen alleen naar de eindmeet gesputterd en kwam ik een volle 12 minuten na Katrien toe. Nooit meer! Wat doe je eraan? Stapelen, uw lichaam een paar dagen voor de marathon uitputten, leeglopen, en dan een paar dagen niks dan koolhydraten binnenwerken. Supercompensatie. En toen kwam voor mij de gouden tip van Helga… Pannenkoeken! Ook op RunnersWorld vond ik toen een tabelletje waaruit duidelijk bleek dat pannenkoeken veel meer koolhydraten per gewichtseenheid bevatten dan pasta’s. De laatste 3 dagen bijna uitsluitend op pannekoeken geleefd. Geen crépes suzettes, wel de variatie koud of warm, hmm, heerlijk zijn die eerste 20 exemplaren; daarna wordt het iets moeilijker ;-)

De dag van de waarheid. Om 6h uit de veren want al slapend is het lastig om pannenkoeken binnen te werken. Tegen 7h30 met de auto naar de uitvalsbasis van Shire, hotel De Meridien. Vandaar met de shuttle naar de startplaats. Om 9h startschot voor een kleine 2000 deelnemers. De profi marathontrainer die Shire had ingehuurd, Eddy, en waar we samen 4 duurloopjes mee in Brussel, Gent, Heverlee, en Ieper hadden gelopen, stelde voor om de ballonnen (tempomakers lopen daar mee rond) van de 3h30 te volgen, en dit samen met hem en nog een FSB loper. Ik was akkoord omdat ik in eerste instantie gewoon zonder kleerscheuren wou uitlopen en dan is 12 km/h een relax tempo dat ik lang kan volhouden. Na een kleine 10 km toch maar beslist om de 3h15 ballonnen op te gaan zoeken.
Het was even doorbijten maar toen ik net voor de lange klim naar Tervuren bijgebeend was deed het deugd om in dit pak mee te lopen. Het tempo lag merkelijk lager dan het bijbeentempo tussen de 2 ballonnen. Ondertussen was ik verlost van mijn camelbag. Helen fietste mee en dan was het niet de moeite om zelf die extra kilo mee te zeulen. 25 km, ik werd overmoedig en begon een eind vóór de 3h15 balonnen te lopen en dit kon ik volhouden tot net voor het park van Tervuren. Daar stonden een paar supporters waaronder mijn loopmaat die 2 weken geleden een supertijd in Berlijn wist neer te zetten. Katrien heeft de toer van het park meegelopen. We zaten toen aan een vlotte 13 km/h en om van nul meteen mee te volgen, dat was niet evident voor haar.

32 km, het werd even moeilijk, ik voelde de energie in snel tempo wegtrekken. Dringend nood aan een refuel. Een goei pak suikers binnengespeeld onder de vorm van een “gelleke” en ge voelt dat meteen uw spieren binnendringen. Toch blijft het minder evident dan de eerste 30 km.
Gelukkig is het dan nog even bergaf, de terugweg van Tervuren naar Brussel. De hamer toch kunnen afwenden! En dan die ellendige Tervuursesteenweg naar boven, kilometers stijgen tegen laag tempo en uzelf moed inpraten, “neen, ook deze keer ga ik hier niet stappen, noch kruipen!”. Ondertussen had ik de blauwe 3h15 ballonnen laten gaan maar ik zag ze nog in de verte en dat boezemde vertrouwen in. Ik had m’n zinnen dan maar op 3h20 gezet, dat moest zeker nog te doen zijn. Ik had de eerste 30 km op 2h17 afgewerkt dus die laatste 12 km op een uur en klaar is kees. 36 km, we zijn boven. Als je de “20 km van Brussel” loopt is dit ook een stuk van het parcours maar dan zie je de eindmeet als je daar boven komt, de bogen in het Jubelpark. Nu moeten we daar echter nog voorbij, door de wetstraat voor de 2de keer en dan zig-zag naar de Grote Markt. De energie begon weer terug te komen, het zijn de laatste kilometers en dan helpen de hersenen even mee om je lichaam de indruk te geven dat het nog wel kan. Het tempo opgetrokken tot 14 km/h om uiteindelijk op 3h17 rond toe te komen.
Ik was meer dan content. Bij de eerste 200 toegekomen. Daarna te voet naar “De Meridien”, wachten op de andere lopers en genieten van het lekkers dat Shire daar had klaargezet voor de lopers.


Peter